راهبرد زمستان 1389; 19(57 (بخش ويژه بررسي هاي اقتصادي)):297-324.
 
 
آخوندي عباس,برك پور ناصر
 
 
 

تفرق سياسي به عنوان اصلي ترين چالش در اداره مناطق كلان شهري به معني تعدد و تكثر نهادها و قلمروهاي تصميم گيري در عرصه منطقه كلان شهري و فقدان هماهنگي بين آنها، با راهبردهاي مختلفي از سوي مناطق كلان شهري دنيا رو به رو شده است كه به منطقه گرايي يا ايجاد نظام هاي حكومت يا حكمروايي كلان شهري معروف است. كليه راهبردهاي منطقه گرايي كلان شهري در پي ايجاد هماهنگي و همكاري بين نهادها و قلمروهاي مستقل برنامه ريزي و مديريت در اين پهنه از سرزمين است. موضوع مقاله حاضر به طور خاص متمركز بر راهبردهاي منطقه گرايي كلان شهري در تهران به منظور كاستن از اثرات سوء تفرق سياسي در آن است. در اين مقاله از ارايه يك مدل حكومت منطقه اي مشخص به دليل موانع اجرايي آن در زمينه قانوني و سازماني كشور پرهيز شده و به جاي آن مجموعه اي از راهبردهاي گام به گام پيشنهاد شده است تا از اين راه بتوان امكان تحقق منطقه گرايي در تهران را افزايش داد.

 
كليد واژه: حكمروايي كلان شهري، تفرق سياسي، منطقه گرايي كلان شهري، منطقه كلان شهري تهران
 
 

 نسخه قابل چاپ