راهبرد بهار 1390; 20(58 (بخش ويژه بررسي هاي حقوقي)):47-64.
 
 
عباسي اشلقي مجيد*
 
* دانشكده حقوق و علوم سياسي، دانشگاه علامه طباطبايي
 
 

بر اساس کنوانسيون 1982 حقوق درياها، ساخت جزاير مصنوعي مجاز شناخته شده است و کشورها اجازه دارند براي اهداف پژوهشي، تحقيقاتي و بهره برداري از منابع دريايي به ساخت اين گونه جزاير در حوزه حاکميتي خود مبادرت کنند، ولي اين جزاير فاقد مرزهاي دريايي (درياي سرزميني، منطقه نظارت، منطقه انحصاري اقتصادي و فلات قاره) مي باشند و کشورهاي سازنده نمي توانند در اين زمينه ادعايي داشته باشند. اما امروزه حرکت رو به رشد ساخت اين جزاير به ويژه در منطقه خليج فارس و پيچيدگي هاي زيست محيطي پديدآمده، موجب طرح برخي نگراني ها از اين روند شده است. در حال حاضر پروژه هاي متعدد ساخت جزاير مصنوعي در خليج فارس وجود دارد، براي مثال بحرين ساخت جزيره دو دريا، کويت ساخت جزيره تفريحي سبز، قطر ساخت جزيره مرواريد و امارات متحده عربي ساخت جزيره لولو به عنوان بزرگ ترين جزيره مصنوعي جهان در ابوظبي و ساخت برج العرب در دوبي به عنوان يکي از مرتفع ترين سازه هاي جهان و ساخت جزاير نخل جميره را آغاز کرده اند. بر اساس بسياري از گزارش هاي بين المللي و منطقه اي، رفت و آمد تانکرهاي نفت کش، سکوهاي نفتي، پالايشگاه ها و تاسيسات ساحلي موجب شده است که خليج فارس به آلوده ترين درياي جهان مبدل شود. در اين شرايط، ساخت جزاير مصنوعي اين روند را تشديد مي کند و زيان هاي جبران ناپذيري براي کشورهاي ساحلي به بار آورد. در کنوانسيون هاي حقوق بين الملل درياها نيز توجه به محيط زيست درياها و منافع ساير کشورهاي ساحلي از پيش شرط هاي اساسي ساخت اين جزاير قرار داده شده است. در اين پژوهش تلاش مي شود تا ساخت جزاير مصنوعي از منظر حقوق بين الملل درياها بررسي و تبعات زيست محيطي ساخت جزاير مصنوعي بر درياي خليج فارس مورد بررسي قرار گيرد.
 
كليد واژه: خليج فارس، جزاير مصنوعي، حقوق درياها، محيط زيست، مناطق دريايي
 
 

 نسخه قابل چاپ