راهبرد پاييز 1390; 20(60):170-191.
 
 
طباطبايي سيدعلي*
 
* دانشکده علوم سياسي، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد تهران مرکزي
 
 

تشکيل سازمان همکاري شانگهاي پس از فروپاشي نظام دو قطبي، بيانگر شکل گيري شرايط جديد در سطح نظام بين المللي و در اوراسياست. روسيه و چين به عنوان دو قدرت بزرگ جهاني در تاسيس اين سازمان، هند و پاکستان به عنوان دو قدرت هسته اي جهان، و ايران به عنوان يک قدرت منطقه اي بالقوه به عنوان اعضاي ناظر داراي نگاه هاي راهبردي به سازمان همکاري شانگهاي مي باشند. امريکا نيز به عنوان مهم ترين قدرت جهاني نسبت به حضور مهم ترين قدرت هاي قرن 21 در اين سازمان بسيار حساس است و نگاه راهبردي خويش را نسبت به اين سازمان دنبال مي کند. در اين راستا، نگاه راهبردي چين به سازمان همکاري شانگهاي بيشتر با رويکرد راهبردي افزايش توان اقتصادي و توان بخشي به ظرفيت ها و توسعه اين کشور، نگاه راهبردي روسيه به سازمان همکاري شانگهاي بيشتر متاثر از سياست هاي راهبردي اين کشور در حضور در فضاي هاي پيراموني و ايجاد توازن در اوراسيا، نگاه راهبردي امريکا به اين سازمان در چارچوب سياست مهار و حفظ توازن قدرت امريکا در سطح بين المللي، نگاه راهبردي هند بيشتر متاثر از افزايش ظرفيت هاي داخلي و قدرت اقتصادي و رقابت با پاکستان، نگاه راهبردي پاکستان متاثر از فقدان عمق استراتژيک و جستجوي متحدين جديد و رقابت با هند، و نگاه راهبردي ايران به سازمان همکاري شانگهاي، همگرايي با قدرت هاي شرقي در ايجاد توازن در سطح نظام بين المللي مي باشد.
 
كليد واژه: سازمان همکاري شانگهاي، چين، روسيه، امريکا، هند، پاکستان، ايران، رويکرد راهبردي، اوراسيا
 
 

 نسخه قابل چاپ