دانش سياسي پاييز و زمستان 1387; 4(2 (پياپي 8)):129-156.
 
 
عطايي فرهاد,منصوري مقدم جهانشير
 
 
 

سياست خارجي ايران در مقابل امريکا، از جمله موضوعات مهمي است که در تکميل سوال از سياست خارجي امريکا در مقابل ايران، بايد به ان پرداخته شود. اين در حالي است که در جامعه علمي ما بنا به ضرورت هاي کاربردي، معمولا سوال دوم مد نظر بوده است. به منظور رفع اين اشکال و با توجه به نقش محوري نظريه جيمز روزنا طي سال هاي اخير جهت تحليل و فهم سياست هاي خارجي، در اين مقاله سياست خارجي ايران در قبال ايالات متحد امريکا از منظر نظريه پيوستگي جيمز روزنا در طي سال هاي 1357-1332ش / 1979-1953م. بررسي شده است. سياست خارجي ايران به دو دوره 1332- 1342 و 1342- 1358 تقسيم مي شود و در هر كدام از اين دوره ها، گفتمان حاكم بر سياست خارجي ايران بحث مي گردد. سپس، عوامل تاثيرگذار بر سياست خارجي ايران مشخص مي شود كه مهم ترين عوامل تاثيرگذار بر سياست خارجي ايران، پادشاه و ساختار نظام بين الملل بوده است. اهميت اين تحليل از انجا ناشي مي شود که ما را در درک ريشه هاي وابستگي سياست خارجي ايران در دوران پهلوي و مولفه هاي خارجي موثر بر ان اگاه مي سازد. موضوعي که در مديريت سياسي خارجي مستقل فعلي بايد پيوسته نسبت به ان حساس و از بازتوليد ان جلوگيري کرد.
 
كليد واژه: سياست خارجي، جمهوري اسلامي ايران، نظريه پيوستگي روزنا، ايالات متحد امريکا
 
 

 نسخه قابل چاپ