پژوهشنامه علوم سياسي زمستان 1385; 1(5):64-77.     حاجي يوسفي اميرمحمد*   * دانشگاه شهيد بهشتي    

يكي از راه هاي ارتقاي هر رشته علمي، وجود ارتباط مستمر ميان اهل آن اعم از اساتيد و دانشجويان و محققان است. در صورتي يك رشته علمي مي تواند گسترش يابد و بالنده باشد كه اهل آن علم در ارتباط با هم به چالش ديدگاه ها، رهيافت ها و نظريه ها از يك سو و روش هاي مطالعه و پژوهش از سوي ديگر بپردازند. اين امر مستلزم وجود راه هاي ارتباطي نهادينه شده و نظام مند ميان اهل آن علم است. يكي از اين راه ها انجام تحقيقات در مورد وضعيت هر رشته علمي از حيث آموزش و پژوهش و اعلام نتايج آن به جامعه علمي مي باشد. درس اصول روابط بين الملل اولين درسي است كه تلاش دارد تا دانشجويان كارشناسي رشته علوم سياسي را با مبحث روابط بين الملل آشنا سازد و مانند ساير دروس پايه اي از اهميت بسيار برخوردار است. در اين مقاله به دنبال آن هستيم تا با استفاده از روش پيمايشي به مطالعه كمي و كيفي در جهت آسيب شناسي شيوه و محتواي آموزش درس اصول روابط بين الملل به عنوان يكي از دروس اصلي و پايه اي رشته علوم سياسي در دانشگاه هاي ايران بپردازيم. مهم ترين پرسش هاي اين مقاله عبارتنداز:
الف) منابع درسي - اعم از اصلي و فرعي - اصول روابط بين الملل در دانشگاه هاي مختلف كدام است، ب) مباحث تدريس شده تا چه ميزان به روز و كاربردي است و بالاخره ج) ميزان رضايت مندي دانشجويان از شيوه تدريس اين درس به چه ميزان است. از آنجا كه اين تحقيق از نوع اكتشافي و توصيفي است، قاعدتا نمي تواند داراي فرضيه اي مشخص باشد و تنها هدف آن جمع آوري اطلاعات و آسيب شناسي شيوه تدريس درس اصول روابط بين الملل و ارايه راه كارهايي براي بهبود وضعيت موجود آموزش اين درس مي باشد. اين تحقيق داده هاي خود را از دانشگاه هاي تهران، شهيد بهشتي، علامه طباطبايي، امام صادق (ع)، آزاد تهران، بين المللي امام خميني، فردوسي مشهد، يزد، اصفهان، شيراز، باقرالعلوم (ع)، مفيد و موسسه امام خميني (ره) در فاصله سال هاي 1385-1380 كسب كرده است. روش جمع آوري داده ها از طريق پرسش نامه مي باشد.

  كليد واژه:     

 نسخه قابل چاپ