پاسخ به:مقالات علوم سیاسی

تجزيه و تحليل مواجهه ايرانيان با پروسه پرتلاطم جهاني شدن، حاكي از گرفتار آمدن ايران در كشاكش چرخه معيوب و باطل سه پروژه رقيب زير گرفتار است. اين چرخه معيوب به بهترين وجه مصداق ديالكتيك سورلي است: پناه بردن از ترس خطر به دامان خطر و بي توجهي به تمايز محتواي تمدن فرهنگي ايران از محتواي فرهنگ متمدن غربي كه سايه غالب خود را بر پروسه جهاني شدن فكنده، موجب اين گرفتاري شده است. تلاش آرمان گرايانه در نسخه برداري صوري از دموكراسي كثرت گراي غرب در مقابله با محمد علي شاه، به اقتدارگرايي نظامي رضاه شاه منجر شد. اما، اقتدارگرايي نظامي وي به جريان دموكراسي خواهي كثرت گراي دهه 1320-32 منجر شد. پس از تكرار مجدد اين دور، اقدامات سركوبگرايانه محمد علي شاه رمانتيسم يوتوپياگراي جوانان چپ و برنامه نرم افزاري عليه نيروهاي سنتي در كوتاه مدت موفق از آب درآمد. اما پس از پانزده سال، علل سركوب جريان روياگرايانه قدرتمندي را به وجود آورد كه اصلاح طلبان طرفدار دموكراسي كثرت گرا را طي انقلاب عظيم به حاشيه برد.
به رغم اين گرفتاري، تجربه اين دانش پژوه حاكي از آن است كه تصدي مديريت سياسي- اجرايي در جمهوري اسلامي مقرون با ترميدورسازي و به عرق نشستن تب التهاب هاي روياگرايانه است. فرضيه و اين است كه تداوم اين چرخه باطل از نبود پشتوانه نظري لازم، براي تفسير چوني و چرايي اين تحول ترميدورساز، است با ناآگاهي از ماهيت گرايش «تمدن فرهنگي» در رويكرد ايراني (در مقابل «فرهنگ تمدني» حاكم بر پروسه جهاني شدن) بر شدت امر افزوده است.
دغدغه رهايي ايران از اين چرخه معيوب و باطل، داشتن پژوه را به تامل نظري در اين خصوص واداشته است. در اين مقاله، ضمن تجريه و تحليل تاثيرات جهاني شدن، انديشه نوزايي مفهومي و نظري، به عنوان مفري براي برون رفت از اين چرخه باطل معرفي شده است. در نهايت در تلاش براي آگاهي بخشي به گزينه هاي پيش رو و در پرتو رويكرد جهان وطن گرايي ميهني و دلبستگي به گزينه دموكراسي كثرت گرا، سازوكارهاي رقيب مديريت كثرت گراي دموكراتيك ايران معرفي شده است.

 نسخه قابل چاپ