پژوهش زبان هاي خارجي زمستان 1385; -(34):15-30.
 
 
بهجت حميده*
 
* گروه زبان و ادبيات آلماني، دانشكده زبان هاي خارجي، دانشگاه تهران، ايران
 
 

دوره روشنگري يكي از دوره هاي درخشان و مهم در عرصه فلسفه و علوم بود كه در سده هاي هفدهم و هجدهم سراسر اروپا را دربرگرفت. در اين دوره، مبناي شناخت براي انسان خرد و عقل اوست كه معيار سنجش همه تفكرات وي قرار مي گيرد. جنبش حاكم در اين دوره، يعني «جنبش روشنگري»، ريشه در عقايد رنه دكارت (????- ????)، فيلسوف فرانسوي داشت. وي با عبارت معروف خويش مي انديشم پس هستم (Cogito ergo sum)، سرآغاز فصل جديدي در فلسفه مي شود و متفكران آن عصر را تحت تاثير قرار مي دهد. او سعي مي كند مباني شناخت بشري را به واسطه عقل (Ratio) تعيين كند و به اين ترتيب بنيانگذار جنبش عقل گرايي مي شود.
مقاله حاضر از دو بخش تشكيل شده است. در بخش اول نگاهي داريم اجمالي به دوره روشنگري در آلمان، زمينه هاي پيدايش و تاثيرپذيري آن. در بخش دوم به بررسي جهان بيني بزرگترين نويسنده آلماني در اين عصر، يعني گوتهلدابراهام لسينگ مي پردازيم و تاثير و ابعاد فعاليت هاي وي را در اين زمينه از نظر مي گذرانيم. پس از آن تحليل نمايشنامه ناتان حكيم به عنوان نمايشنامه اي كه مبين و نماد تفكر روشنگرانه لسينگ است، مورد بحث قرار مي گيرد.

 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ