پژوهش زبان هاي خارجي زمستان 1386; -(42):69-87.
 
 
كمالي روستا حبيب*
 
* دانشکده زبان هاي خارجي، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد تهران مرکزي، ايران
 
 

مجاز به معناي به كارگيري كلمه و كلام در معناي غيرحقيقي، از جمله مقولاتي است كه در زبان و ادبيات همه ملل ديده مي شود؛ اما تمامي شيوه هاي به كارگيري واژه و سخن كه در يك زبان و ادبيات به عنوان مجاز تلقي مي گردند، در زبان و ادبيات ديگر الزاما به عنوان مجاز شناخته نمي شوند و در مواردي ميان مجاز هاي شناخته شده نيز شباهت ها و تفاوت هايي وجود دارد. در زبان و ادبيات آلماني 10 گونه مجاز تميز داده مي شود: استعاره، مجاز مرسل [كيفي]، مجاز مرسل علي، مجاز مرسل كمي، دگرگويي، دگرگويي خاص و عام، وارونه گويي، بزرگ نمايي، كوچك نمايي، تاكيد [روي معناي نهفته]؛ در حالي كه در زبان و ادبيات فارسي از 2 تا 4 مجاز: تشبيه، استعاره، مجاز مرسل، كنايه سخن گفته مي شود. در اين مقاله به بررسي مجازها در زبان و ادبيات آلماني و فارسي پرداخته مي شود كه در حقيقت به شكلي نيز بررسي مجاز ها در زبان و ادبيات مغرب زمين و مشرق زمين خواهد بود.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ