پژوهش زبان هاي خارجي بهار 1387; -(43):5-27.
 
 
بوباني فرزاد*
 
* دانشگاه گيلان، ايران
 
 

رمان سرگذشت حاجي باباي اصفهاني جيمز موريه از جمله آثاري است كه ردپاي موج جديد استعمار در آغاز سده نوزدهم در آن به خوبي آشكار است، استعماري كه به ياري گفتمان نوپاي شرق شناسي، متون ادبي را همچون ابزاري براي گستراندن و مستحكم ساختن آمريت و اقتدار غرب بر شرق به كار گرفت. در اين نوشته، تلاش بر اين است كه با بررسي مناسبات سياسي ايران و انگلستان در دهه هاي آغازين سده نوزدهم و تشريح نقش موريه در اين مناسبات و نيز با ارايه گزارشي كوتاه از روند شكل گيري و پيشرفت گفتمان شرق شناسي و جايگاه موريه و كتاب اش در اين روند، نشان داده شود كه چگونه رمان حاجي بابا، به مثابه جزيي از پيكره گفتماني ادبي- استعماري، ساختارهاي سلطه گري و برتري جويي غرب را دروني كرده و به تكرار و تقويت آنها پرداخته است.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ