نگرش هاي نو در جغرافياي انساني (جعرافياي انساني) زمستان 1388; 2(1):71-84.
 
 
فرجي راد عبدالرضا,سيدنصيري سيده ژاله*
 
* دانشگاه آزاد اسلامي، واحد علوم و تحقيقات تهران
 
 

تحقيق حاضر با هدف شناسايي رابطه جغرافيا گردشگري شهرتهران همراه با ويژگيهاي شهرسازي و معماري آن در صنعت گردشگري، و بازشناسي امکانات و موانع توسعه گردشگري در اين حوزه، انجام شده است. امروزه در شهرهاي بزرگ اقداماتي جهت ارايه نماي زيبايي از آنها به عمل مي آيد، اين اقدامات دردرجه اول براي جلب توجه و تامين نيازهاي ساکنان شهرها صورت مي گيرد، و در درجه دوم مساعد کننده گردشگري شهري، علايق روز افزون افراد نسبت به ميراث فرهنگي و ملي و همچنين بناهاي تاريخي سبک هاي معماري در ادوار تاريخ مي باشد. اهميت اين تحقيق در بازسازي مجدد مناسبات ميان محيط انسان ساخت و محيط طبيعي و ارايه رويکردهاي جديد براي حفاظت از عناصر جغرافيا، شهرسازي، معماري و گردشگري مي باشد.
در اين تحقيق از نقطه نظر متدولوژي از روش توصيفي و تحليلي استفاده شده و با بررسي جغرافيا تهران و مطالعه شهرسازي و معماري اين شهر در ادوار تاريخي، به تحليل نقش جغرافيا در شکل دهي شهرسازي و معماري اين شهر و همچنين شناسايي عناصر موثرشهرسازي و معماري در گردشگري آن پرداخته شده است. تحقيق حاضر پيشنهادهاي را به منظور توسعه گردشگري تهران و نقش شهرسازي و معماري در آن ارايه نموده است
.

 
كليد واژه: جغرافيا، گردشگري، شهرسازي، معماري، توسعه
 
 

 نسخه قابل چاپ