نگرش هاي نو در جغرافياي انساني (جعرافياي انساني) بهار 1389; 2(2):107-121.
 
 
احمدي سيدعباس*,لطفي حيدر
 
* دانشگاه تربيت مدرس
 
 

در اين پژوهش نقش بين المللي ايران در منطقه پس از انقلاب اسلامي (سال 1357) مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته است. براي انجام اين پژوهش، شيوه ها و زمينه هاي مختلفي که ايران از طريق آن تلاش کرده است حوزه نفوذ خود را در منطقه توسعه بخشد، مطرح و بررسي شده است.
نتايج تحقيق نشان داد كه فعاليت هاي ايران عمدتا در ابعاد فرهنگي – مذهبي (اعزام مبلغ به خارج از کشور)، بهداشتي - درماني، توسعه و عمران، رسانه اي و ورزشي انجام شده است و اين اقدامات تا حدي به ايفاي نقش بين المللي ايران در منطقه کمک کرده است. اين گونه اقدامات ايران نشان از علاقه و توانمندي ايران براي حضور در خارج از مرزهايش دارد. شرايط جغرافيايي کشور و آرمانهاي فرامرزي انقلاب اسلامي نيز بستر اين امر را فراهم آورده است.
اين تحقيق به روش توصيفي - تحليلي و با استفاده از منابع کتابخانه اي و اسنادي انجام شده و چگونگي حضور ايران در محيط فراملي را براي ايفاي نقش منطقه اي خود تبيين مي کند.
 
كليد واژه: انقلاب اسلامي، ايران، منطقه، نقش بين المللي
 
 

 نسخه قابل چاپ