نگرش هاي نو در جغرافياي انساني (جعرافياي انساني) زمستان 1388; 2(1):15-25.
 
 
فلاح تبار نصراله*,رحماني محمود
 
* دانشگاه آزاد اسلامي، واحد شهرري
 
 

پرواضح است که يکي از مهمترين دغدغه هاي کشورهاي پيشرفته و کشورهاي در حال توسعه اين است که بتوانند جهت حفظ انرژي هاي موجود از جمله نفت، گاز و زغال سنگ و نيز توليد سرمايه از طرق ديگر به ويژه بهره گيري کامل از توانمندي هاي محيطي و انسان ساخت براي ايجاد فعاليت جديد جهت پيدايش فرصت هاي شغلي و منابع درآمدي و در نهايت ارتقا به سطح زندگي جامعه انساني استفاده نمايند و دراين راستا فعاليت صنعت گردشگري در کانون توجه قرار دارد و تلاش دراين است که از شکوفايي و رونق هرچه بيشتر صنعت توريسم دراين زمينه استفاده نمايند. لذا با اين ديدگاه استان گلستان زيرچتر مطالعه قرار گرفته است.
استان گلستان با وسعت حدود 20437 کيلومتر مربع و با حدود جغرافيايي آن از شمال به کشور ترکمنستان، از جنوب به استان سمنان، از شرق به استان خراسان و از غرب به درياي خزر و استان مازندران، در يک موقعيت مکاني بسيار مناسبي قرار گرفته و دسترسي را در شرايط سهل و آسان قرار داده است
.
ويژگي توپوگرافي آن چون، کوه هاي البرز که با گسترش خود در امتداد شرق و غرب در جنوب اين استان از دريا فاصله قابل توجهي گرفته است و در اين ميان جلگه وسيعي را پديدار ساخته است و در همين راستا، در حدود 80 کيلومتر طول سواحل دريا نيز چشم انداز بسيار متنوع و زيبايي را از جهت فراغت و تفريح و گردشگري به وجود آورده است که با ساير پديده هاي طبيعي مثل انواعي از گياهان، پرندگان، آبزيان و نيز آثار و ابنيه تاريخي موجود در استان گلستان براعتبار آن افزوده است
.

 
كليد واژه: استان گلستان، توانمندي ها، توريسم، پوشش گياهي، جاذبه هاي انسان ساخت
 
 

 نسخه قابل چاپ