پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

مرزهاي بين المللي، عامل تشخيص و جدايي يک واحد متشکل سياسي- فضايي مي باشند که مستقل از ديگر واحدهاي مجاور خود هستند. کارکرد اصلي مرزها در تعاملات بين کشورهاي پيرامون آن آشکار مي شود و در بستر زمان تحول پيدا مي کند. مرز مشترک ايران و افغانستان از جمله مرزهاي جديدي است که در فرايند کشورسازي دو قرن اخير در داخل فلات ايران شکل گرفته و تثبيت شده است. عبور خط مرزي از مسيري که فاقد مرزهاي ساختاري طبيعي و انساني مي باشد، کارکرد کنترلي و امنيتي آن را به چالش کشيده است.
اين مقاله ضمن بررسي وضعيت مرز مشترک ايران و افغانستان، کارکرد آن را طي دو دهه گذشته بررسي مي کند و تاثيري را که بر مناسبات دو کشور گذاشته است، مطالعه و تجزيه و تحليل مي کند. در پايان اين نتيجه به دست مي آيد که مرز مزبور در مقام انجام وظايف کنترلي خود توفيق لازم را به دليل اقدامات يک طرفه و مشکلات ساختاري به دست نياورده است. شايان ذکر است که رفتار افغانها نسبت به مرز از نوع کنشي و بحران زا است و رفتار ايرانيها نسبت به آن از نوع واکنشي و تقابل با بحران مي باشد.

 نسخه قابل چاپ