مدرس علوم انساني زمستان 1384; 9(4 (پیاپی 43) ویژه نامه جغرافیا):101-116.
 
 
عينالي جمشيد,طاهرخاني مهدي*
 
* بخش علوم جغرافیایی و سنجش از دور، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
 
 

يکي از مهم ترين مراحل فرايند برنامه ريزي، ارزيابي طرح ها و برنامه ها است. اين فرايند به بهينه کردن تصميم گيري ها و سرانجام به امکان پذيري و واقع گرايي طرح ها کمک مي کند. در ايران بعد از اصلاحات ارضي، سازمانهاي دولتي متعددي در مناطق روستايي فعاليت کردند که هر يک با هدفي خاص به آثاري چند در مناطق روستايي منجر شده اند. يکي از مهم ترين اين سازمان ها، سازمان بهزيستي است. اين سازمان در قالب مجتمع هاي خدمات بهزيستي روستايي به مناطق روستايي ارايه خدمت مي کند. اين مراکز به عنوان يکي از متوليان رفاه روستايي، وظيفه خدمات رساني به روستاييان از جمله فقراي روستايي را بر عهده دارند. مقاله حاضر، نقش مجتمع هاي خدمات بهزيستي روستايي در رفاه اقتصادي – اجتماعي روستاييان تحت پوشش مراکز روستايي سجاس، کرسف و گرماب شهرستان خدابنده را بررسي مي کند. براي ارزيابي عملکرد مجتمع هاي خدمات بهزيستي در رفاه خانوارهاي تحت پوشش روستايي دو سوال زير مطرح است:
1- آيا تفاوت معناداري بين شاخصهاي اقتصادي در دو مقطع قبل و بعد از تحت پوشش در بين خانوارهاي مطالعه شده (در روستاهاي سجاس، گرماب و کرسف) وجود دارد يا خير؟
2- آيا تفاوت معناداري بين شاخصهاي اجتماعي در دو مقطع قبل و بعد از تحت پوشش در بين خانوارهاي مطالعه شده (در روستاهاي سجاس، گرماب و کرسف) وجود دارد يا خير؟
براي پاسخ دادن به سوالات تحقيق از روش پانل گذشته نگر استفاده شده است. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل تغييرات شاخص هاي اقتصادي و اجتماعي نشان مي دهد که عملکرد مجتمعهاي خدمات بهزيستي در رفاه روستاييان تحت پوشش در سطح آلفا 0.05 معنادار بوده است ولي مي توان اذعان کرد که تغيير شاخص هاي اجتماعي در مقايسه با شاخص هاي اجتماعي در مقايسه با شاخص هاي اقتصادي بيشتر بوده است.

 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ