پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

پژوهش حاضر با طرح يک سوال اصلي، دو فرضيه و با ارايه يک بررسي و تحليل ژئوپليتيک، سياست خارجي ايران در قبال جمهوري آذربايجان را بر اساس برخي از مهمترين واقعيتهاي ژئوپليتيک و جغرافيايي موجود بين دو کشور، بررسي و نقد مي کند. پژوهش حاضر به اين نتيجه رسيده است که سياست عدم سازش جمهوري آذربايجان و تا حدودي عدم استراتژي مدون و هدفمند از طرف جمهوري اسلامي ايران باعث شده است تا واقعيتهاي ژئوپليتيک و جغرافيايي مثبت و پيونددهنده، نظير همسايگي، اشتراک مذهبي، تجانس جمعيتي، منافع مشترک، وابستگيهاي جغرافيايي و ژئوپليتيک و اشتراکات فرهنگي و تاريخي و ... به حد کافي نتوانند روابط نزديکي بين طرفين ايجاد کنند. همچنين يافته هاي تحقيق نشان مي دهد که هر چند اين مساله تا حدودي از طرف ايران با توجه به مواضع تند ناسيوناليستي و پافشاري بر سياست عدم سازش از سوي آذري ها قابل درک مي باشد، اما جمهوري آذربايجان در مورد استراتژي سياست خارجي خود در قبال جمهوري اسلامي ايران، هيچ دليل منطقي و واقع بينانه اي که بتوان سياست عدم سازش اين جمهوري را بر اساس آن قابل توجيه کرد، تاکنون ارايه نکرده است. در نهايت، پژوهش حاضر هدف کلي و استراتژي ذيل را براي سياست خارجي ايران در مقابل جمهوري آذربايجان پيشنهاد مي کند:
هدف کلي: سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در تعامل با جمهوري آذربايجان بر اساس واقعيتهاي ژئوپليتيک و جغرافيايي موجود بين دو کشور پايه ريزي شود.
استراتژي: توسعه روابط متقابل بر اساس حسن همجواري از طريق آگاهي و درک درست از وابستگيهاي متقابل ژئوپليتيک، علايق ژئوپليتيک، اهداف و منافع ملي مشترک و علايق ساير بازيگران موثر در روابط فيمابين، همچنين اعتمادسازي به سمت تقويت و تعميق روابط و سياست خارجي دو کشور بر اساس واقعيتهاي ژئوپليتيک.