پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

ارزيابي مدارک يخچال شناسي ايران بر اساس تجربيات بوبک، درش، هاگه درن، کوهله، شوايتزر و ديگران بيانگر اين نکته است که پايه تحليلي اين محققين بيشتر بر مبناي شناسايي خط برف دايمي و مناطق تحت استيلاي يخچال هاي فعلي قرار گرفته و بخصوص براي نواحي مرکزي ايران با وجود برف مرز دايم نزديک به 5000 متر و عدم وجود ارتفاعات بالاتر از اين حد، تصور حضور يخچالهاي دايمي حتي در طي دوران يخبندان چندان مورد پذيرش قرار نگرفته است. ليکن نکته اخير هرگز به معناي عدم حضور مواريث حاصل از رفتارهاي يخچالي گذشته در مناطق فوق نمي باشد. بنابراين جهت آزمون فرضيه تحقيق بر مبناي شکل گيري اشکال ژئومورفيک حاصل از عملکرد يخچالهاي کواترنر در ايران مرکزي، حوضفه صفاشهر با ارتفاع متوسط 2447 متر از سطح دريا به عنوان يکي از مناطقي که تا قبل از پژوهش اخير کمتر امکان آن مي رفت که مورفولوژي حاصل از يخ و يخچال را تجربه کرده باشد، انتخاب گرديد. بر اساس اين پژوهش، ارزيابي پالئوکليماي منطقه به روش رايت و تهيه نقشه هاي هم دما و هم بارش گذشته و مقايسه آن با شرايط حال حاضر نشان مي دهد که حوضه صفاشهر در پيشينه اقليمي خود نه تنها دو برابر ميزان فعلي بارش دريافت مي کرده، بلکه دماي آن نيز 8 درجه سانتي گراد کمتر از متوسط فعلي بوده است. بنابراين در آخرين فاز يخبندان کواترنر تمامي شرايط لازم براي تدارک يخ و برف کافي جهت فرمسازي توسط حرکات يخ در منطقه وجود داشته است. آثار گسترده اي از عوارض ژئومورفيک يخچالي نظير 94 سيرک با ابعاد مختلف، دره هاي U شکل، مورنهاي جانبي و سطوح موجدار همراه با تجزيه و تحليل هاي رسوبي، ضمن تاييد نتايج حاصل از تحليل اقليم گذشته و کاربرد روش رايت، ثابت مي کند که حوضه صفاشهر در عصر يخبندان کاملا تحت نفوذ گسترده يخ و يخچال بوده است.

 نسخه قابل چاپ