فضاي جغرافيايي تابستان 1390; 11(34):260-286.
 
 
دين پژوه يعقوب*
 
* تبريز، دانشگاه تبريز، گروه مهندسي آب
 
 

هدف اصلي اين مطالعه، تجزيه و تحليل روند تغييرات زماني تبخير-تعرق گياه مرجع (ET) در ايستگاه همدان (نوژه) است. براي اين منظور از اطلاعات اين ايستگاه در دوره آماري 1951 تا 2005 استفاده شد. ميزان ET با روش پنمن-مانتيس (PM) محاسبه شد. براي تجزيه و تحليل روند از دو روش شامل الف) برازش خط مستقيم برسري زماني و محاسبه شيب خط روند با روش حداقل مربعات و ب) آزمون من-کندال و محاسبه شيب خط روند با روش Sen's estimator استفاده شد. براي تحليل حساسيت ET به پارامترهاي هواشناسي از روش رگرسيون چندگانه خطي گام به گام استفاده شد. نتايج نشان داد که کم ترين مقدار ET در ماه ژانويه و بيشترين آن (معادل 7.2 ميلي متر بر روز) در ژوئيه اتفاق مي افتد. شيب خط روند در تمام ماه هاي سال (به جزء ژانويه و فوريه) مثبت بود. در شش ماهه گرم سال شيب خط روند از نظر آماري در سطح 1 درصد معني دار بود. بيشترين مقدار شيب خط روند در ژوئيه مشاهده شد که در سطح يک درصد معني دار بود. نتايج تحليل حساسيت نشان داد که در ماه هاي گرم سال سرعت باد و درجه حرارت حداکثر هوا به ترتيب مهم ترين عوامل موثر بر ET بودند.
 
كليد واژه: پنمن-مانتيس، رگرسيون، روند، همدان، تبخير و تعرق، مان-کندال
 
 

 نسخه قابل چاپ