فضاي جغرافيايي تابستان 1390; 11(34):132-155.
 
 
رحماني بيژن*,ايماني بهرام,نصرتي فردين
 
* دانشگاه شهيد بهشتي
 
 

به دليل روابط تنگاتنگ نواحي روستايي با محيط طبيعي پيرامون خود آسيب پذيري بيشتري در مواجهه با حوادث طبيعي به خصوص سيلاب از خود نشان مي دهند. براي کاستن از آثار سوء اين پديده به ناچار بايد از روش هاي سازه اي و غير سازه اي مديريت ريسک سيلاب استفاده کرد، اين روش ها که قبل، حين و بعد از وقوع سيلاب صورت مي گيرد در پيش گيري از افزايش خسارات ناشي از سيلاب نقش موثري دارد. در کشور ما در غالب موارد از فرايند مديريت سيلاب فقط به مرحله بعد از وقوع سيلاب آن هم به طور بطئي و ناکافي بسنده مي شود و از دو مرحله قبلي غفلت مي شود. پس مي توان نتيجه گرفت که فرايند مديريت ريسک سيلاب با چالش هايي روبرو است که تا اين چالش ها برطرف نشود نمي توان انتظار کاستن از آثار خسارت بار ناشي از سيلاب را داشت. مقاله حاضر به بررسي پيرامون چالش هاي فراروي مديريت ريسک سيلاب در حوضه رود خشکه رود دهستان جوکندان شهرستان تالش مي پردازد. روش تحقيق در اين کار پژوهشي توصيفي-پيمايشي بوده و از روش هاي کتابخانه اي و ميداني براي گردآوري اطلاعات در آن استفاده شده است. از ابزار پرسشنامه و نرم افزار SPSS نيز براي تجزيه و تحليل اطلاعات استفاده شده است. در اين تحقيق جامعه آماري از طريق نمونه گيري احتمالي ساده از بين سرپرستان خانوارهاي دهستان جوکندان به تعداد 50 نفر انتخاب شدند. نتايج حاکي از ضعف مشارکت مردمي و عدم آمادگي مناسب اهالي در برابر سيلاب دارد، همچنين مردم روستايي معتقدند که سازمان هاي متولي مديريت ريسک به وظايف خود در قبال مهار مخاطرات به خوبي عمل نمي کنند.

 
كليد واژه: سيلاب، ريسک، مديريت ريسک، روستا، جوکندان تالش
 
 

 نسخه قابل چاپ