جغرافيا و توسعه پاييز و زمستان 1385; 4(پياپي 8):157-176.
 
 
افراخته حسن*
 
* دانشگاه تربيت معلم تهران
 
 

در ايران بعد از انقلاب اسلامي و تصويب قانون اساسي طرح هاي متعددي در قالب برنامه ريزي مردم گرا، عداالت خواه  و استقلال طلب تصويب و اجرا شده است. با اين همه شاخص هاي توسعه روستايي کشور گوياي توسعه نيافتگي روستايي است، از اين رو مهمترين پرسشي که مطرح مي شود آن است که عوامل اصلي موثر در توسعه نيافتگي روستاهاي ايران به رغم کوشش ها و سرمايه گذاري هاي زياد کدام است؟
در اين مقاله کوشش شده است توسعه نيافتگي روستايي ايران و نقش ادراكات محيطي در آن مورد بررسي قرار گيرد. داده هاي تحقيق مبتني بر مطالعه ميداني از 460 خانوار و 30 روستاي نمونه در شهرستان فومن (غرب گيلان) و برخي اطلاعات اسنادي است كه با استفاده از آمار توصيفي، استنباطي مورد تحليل قرار گرفته است.
نتيجه مطالعه، گوياي توسعه نيافتگي روستايي ايران است كه ريشه در فقدان ادراكات محيطي مناسب در بين روستاييان و برنامه ريزان برخاسته از آنان دارد.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ