پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

شهر و زندگي در آن در كنار آسايش و رفاهي كه براي ساكنان خود به ارمغان آورده در درون و برون خود خطرات (با منشا طبيعي، انساني) فراواني را نيز به همراه دارد، زلزله يك نمونه از پديده هاي طبيعي است كه با وقوع خود در كشورهاي آسيب پذير منجمله كشورهاي در حال توسعه و بطور اخص بر شهرهاي آنها تلفات و خسارات سنگيني را به بار مي آورد. كشور ما نيز به واسطه قرار گرفتن در كمربند زلزله خيزي و وجود گسل هاي متعدد در بستر كالبدي آن توام با آسيب پذيري سكونتگاههاي شهري ناشي از تراكم هاي انساني و ساختماني و شهرسازي نامناسب و... از پيامد زلزله هاي مخرب بشدت متاثر گشته است. يكي از مهمترين اقدامات در مديريت بحران زلزله بعد از آشنايي افراد از ميزان آسيب پذيري مجتمع هاي انساني در جهت پيشگيري و آمادگي در برابر زلزله، امدادرساني بر آسيب ديدگان از زلزله است كه تجارب كشورها در اين زمينه حكايت از آن دارد كه عمليات واكنش اضطراري به تنهايي از عهده دولت ها خارج و حتي فاقد كارايي لازمي باشد، بنابراين موثرترين فعاليت هاي امداد و نجات در مراحل اوليه بحران زلزله و بعد از آن تشكل هاي خودجوش مردمي در قالب محلات شهري است كه با مديريت صحيح آنها مي توان ضريب ايمني و امنيت شهري را ارتقا داد. در اين راستا نگارندگان مقاله، به بررسي مفهوم مشاركت، ساختار كالبدي محله در امدادرساني، عوامل طبيعي و انساني موثر در آسيب پذيري مجتمع هاي زيستي شهري ايران در برابر زلزله در مرحله قبل از وقوع و ناكارآمدي امدادگري در حين وقوع و بعد از آن، با بررسي ديدگاههاي نظري و سوابق كشورها در زمينه مشاركت مردمي پرداخته و در نهايت به ارايه راه حل هايي در جهت ارتقاي مشاركت مردمي (محله اي) و كاهش آثار و تلفات ناشي از زلزله متناسب با آسيب پذيري شهرها ارايه نموده است.

 نسخه قابل چاپ