جغرافيا و توسعه تابستان 1390; 9(پياپي 23):123-140.
 
 
صادقي آسيه,دانه كار افشين,خراساني نعمت اله,نعيمي بابک
 
 
 

در کشور ايران به دليل بالا بودن ميزان رشد اقتصادي و فعاليت هاي توسعه اي، تقاضاي ساليانه براي انرژي هاي مختلف از جمله انرژي الکتريکي افزايش يافته، در نتيجه احداث نيروگاه هاي جديد به ضرورتي انکارناپذير تبديل شده است. هدف از اين مطالعه تحليل مطلوبيت سرزمين جهت مکان يابي نيروگاه حرارتي براساس معيارهاي محيط زيستي به کمک ارزيابي چندمعياره است. ابتدا با بررسي منابع داخلي و تجربيات کشورهاي ديگر به شناسايي معيارهاي محيط زيستي موثر در مکان يابي نيروگاه پرداخته شد. با توجه به ويژگي ها و شرايط منطقه مورد مطالعه و همچنين دسترسي به اطلاعات مورد نياز 17 معيار محيط زيستي براي اين منظور انتخاب گرديد. علاوه بر تهيه نقشه هاي مربوط به هر معيار در محيط سامانه اطلاعات جغرافيايي، نقشه محدوديت هاي محيط زيستي منطقه نيز تهيه گرديد. از منطق فازي جهت استانداردسازي نقشه هاي معيار استفاده شد. با توجه به اين موضوع که هر کدام از معيارها نقش متفاوتي را در فرايند مکان يابي دارند، روش مقايسه زوجي فرايند تحليل سلسله مراتبي (AHP) براي وزن دهي معيارها به کار برده شد. تلفيق لايه هاي اطلاعاتي به کمک مدل ترکيب خطي وزن دار (WLC) صورت گرفت و در نهايت نقشه مطلوبيت زون هاي مناسب براي احداث نيروگاه به دست آمد. يافته هاي اين تحقيق نشان داد با توجه به عوامل محدودکننده محيط زيستي، در حدود 81 درصد از شهرستان براي احداث نيروگاه نامطلوب مي باشد و تنها حدود 7500 هکتار از منطقه مورد مطالعه (0.79 درصد از شهرستان) ارزش مطلوبيت اوليه بيشتر از 150 را براي احداث نيروگاه دارند. در نتيجه 12 پهنه مناسب (با مطلوبيت ميانگيني از رنج 149 تا 193) براي احداث نيروگاه در شهرستان چابهار شناسايي و رتبه بندي گرديد.

 
كليد واژه: ارزيابي چندمعياره، روش ترکيب خطي وزن دار، معيارهاي محيط زيستي، منطق فازي، نيروگاه حرارتي
 
 

 نسخه قابل چاپ