جغرافيا و توسعه تابستان 1390; 9(پياپي 23):27-46.
 
 
بريماني فرامرز,اسماعيل نژاد مرتضي
 
 
 

کشور ايران با گستره وسيع (15 درجه عرض جغرافيايي) از منظر برخورداري از سواحل طولاني در شمال و جنوب و اقليم متنوع، داراي مزيت نسبي فراواني است که بهره گيري از آنها در گذران اوقات فراغت به طور اعم و گردشگري به طور اخص نيازمند برنامه ريزي است. در اين پژوهش سواحل جنوبي کشور از لحاظ زيست اقليمي با روش هاي سنتي (ترجونگ و اولگي) و روش هاي نوين (شاخص تعادل دمايي، گرما و رطوبت، درجه شرجي، درجه خستگي انسان، درجه سختي و مدل تعادل دمايي) در 7 ايستگاه هواشناسي (چابهار، جاسک، بندرعباس، کيش، بوشهر، ماهشهر و آبادان) مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد که سواحل جنوبي در ماه ژانويه و فوريه از بيشترين فراواني مطلوبيت آسايش اقليمي برخوردار است، در نتيجه اعمال اقداماتي مانند: مطالعه همه جانبه و ساماندهي بهينه تعطيلات ساليانه کشور و ايجاد تعطيلات زمستانه ضروري به نظر مي رسد. همچنين با توجه به تنوع و تفاوت اقليمي (گردشگري زمستانه در جنوب و تابستانه در شمال) مي توان از ظرفيت هاي سواحل شمال و جنوب کشور به ويژه در مناطق محروم جنوب بهره گرفت به نحوي که اين امر بتواند به توسعه اين مناطق منجر گردد.
 
كليد واژه: ايران، سواحل جنوبي، برنامه ريزي، اقليم، ترجونگ، درجه شرجي، تعادل دمايي،گردشگري
 
 

 نسخه قابل چاپ