جغرافيا و توسعه پاييز 1390; 9(پياپي 24):101-120.
 
 
شايان حميد,حسين زاده سيدرضا,خسروبيگي رضا
 
 
 

روند تحولات اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي چند دهه اخير ايران و گوناگوني بستر جغرافيايي، موجب شکل گيري نظام فضايي نامتعادل در سطح سکونتگاه هاي روستايي شده است. گرچه تقويت سلسله مراتبي سکونتگاه ها در راستاي ساماندهي مطلوب فضاهاي روستايي اهميت زيادي دارد، اما در برنامه هاي عمراني براي تحقق اين مهم به دليل تاکيد بر شاخص هاي خدماتي، نتايج مطلوبي به دست نيامده است. مقاله حاضر درصدد است با رويکردي همه جانبه و در قالب روش توصيفي- تحليلي و همبستگي، سطح پايداري توسعه و عوامل موثر بر آن را در 49 سکونتگاه روستايي شهرستان کميجان مشخص سازد. جمع آوري داده ها از طريق پرسشنامه در حجم نمونه 430 نفر و تلفيق و ترکيب معيارها و تجزيه و تحليل داده ها با استفاده روش هاي شاخص هاي وزني و آزمون هاي مناسب در نرم افزار spss انجام شده است. بر اساس آزمون t استيودنت، سطح پايداري تمامي سکونتگاه ها به طور معناداري کمتر از حد مورد انتظار است. نتايج رگرسيون چند متغيره نشان داد که بعد اجتماعي با ضريب تعيين 0.752، بيشترين تاثير را بر سطح پايداري سکونتگاه ها داشته است. بر اساس نتايج فن تحليل عاملي به منظور پايدارسازي سکونتگاه هاي مورد مطالعه، ارتقاي مشارکت مردم در تصميم گيري محلي، سهولت دسترسي به خدمات بهداشتي- درماني، آموزشي و اقتصادي، مقاوم سازي مساکن، ساماندهي دفع زباله، افزايش بازده توليد و سطح اشتغال گريزناپذير هستند.
 
كليد واژه: ارزيابي پايداري، ارزيابي زيست محيطي، اجتماعي و اقتصادي، روستاهاي کميجان
 
 

 نسخه قابل چاپ