جغرافيا و برنامه ريزي محيطي (مجله پژوهشي علوم انساني دانشگاه اصفهان) بهار 1390; 22(1 (پياپي 41)):137-152.
 
 
اسدي اشرف*,حيدري علي
 
* دانشگاه اصفهان، اصفهان، ايران
 
 

در مطالعه حاضر، همبستگي، ميزان و روند تغييرات عناصر دما و بارش ايستگاه شيراز طي دوره آماري 2005- 1951 در مقاطع سالانه و فصلي با استفاده از روشهاي رگرسيون سري هاي زماني، شاخص استاندارد زي اسکور و روش ميانگينهاي متحرک، آزمونهاي استقلال و همگني، بتا(b) و مان ـ کندال بررسي شده است. بررسي عنصر دما نشان مي دهد که متوسط دماي سالانه داراي روند افزايشي به ميزان 9/1 درجه سانتيگراد در طي دوره مورد مطالعه است و اين افزايش تقريبا در هر چهار فصل نيز قابل مشاهده است، اما متوسط بارش سالانه برعکس متوسط دماي سالانه در کل يک روند کاهشي از خود نشان مي دهد و از نظر فصول سال نيز اين روند کاهشي به غير از فصل زمستان در ساير فصول مشاهده مي شود. با توجه به ضريب همبستگي رتبه اي مان ـ کندال روند مشخصي در آماره بارش سالانه ايستگاه همديد شيراز يافت نشد.
 
كليد واژه: رگرسيون سري هاي زماني، ضريب همبستگي پيرسون، آزمون استقلال، آزمون همگني، آزمون بتا، آزمون مان ـ کندال
 
 

 نسخه قابل چاپ