جغرافيا و برنامه ريزي محيطي (مجله پژوهشي علوم انساني دانشگاه اصفهان) پاييز 1390; 22(3 (پياپي 43)):95-106.
 
 
محمدي بختيار*
 
* دانشگاه كردستان، سنندج، ايران
 
 

در اين پژوهش روند بارش ايران با استفاده از داده هاي 1437 ايستگاه همديد، اقليمي و بارانسنجي، طي دوره 40 ساله (1343 تا 1382) بررسي شد. با ميانيابي اين داده ها به روش کريجينگ، ايران به 8230 ياخته به ابعاد 14*14 کيلومتر مربع تبديل شد. ميانگين ايستگاهي و ياخته اي بارش ايران براي هر سال، محاسبه شد. با استفاده از روش آماري ناپارامتري من-کندال معني داري روند ميانگين بارش، و از روش برآورد کننده شيب خط سن، ميزان شيب خط روند، آزمون شد. نتايج نشان داد که در سري هاي زماني ميانگين ايستگاهي و ياخته اي بارش ايران، روند افزايشي يا کاهشي معني داري در سطوح اطمينان 99% و 95% وجود ندارد. با اين حال ميانگين ايستگاهي بارش ايران به طور متوسط در هر سال در حدود 0.64 ميليمتر و ميانگين ياخته اي بارش ايران نيز در حدود 0.5 ميليمتر کاهش يافته است.
 
كليد واژه: تحليل روند، ميانيابي، من-كندال، بارش ايران
 
 

 نسخه قابل چاپ