پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

سوانح و حوادث طبيعي سالانه سبب خسارتهاي بسيار قابل توجه جاني و مالي در كشور مي شود. با توجه به موقعيت كشور و نحوه قرارگيري شهرها در نقاط آسيب پذير از لحاظ زلزله، ضرورت پرداختن به اين مساله امري بديهي است. يكي از ضروريترين اقدامات و مسايل، به كار گيري اصول مديريت بحران به منظور كاهش مخاطرات، آمادگي، مقابله، بازسازي و بازتواني است. بنابراين مديريت بحران فرآيندي پويا در قالب اقداماتي سنجيده مي باشد كه پيش از وقوع بحران، در زمان وقوع بحران و بعد از وقوع بحران انجام مي شود.
بر اساس پژوهش هاي وزارت مسكن و شهرسازي در طرح كالبد ملي، 50 درصد جمعيت شهرنشين كشور در پهنه هاي زندگي مي كنند كه داراي بيشترين خطر زلزله خيزي است. با توجه به موقعيت آسيب پذير كشور ايران در خصوص رخدادهاي طبيعي (بويژه زلزله) و همچنين آسيب پذيري شهري كشور در برابر اين رخدادها، هدف اين پژوهش شناسايي روش هاي كاهش آسيب پذيري ناشي از زلزله با استفاده از فنون جغرافيا و برنامه ريزي شهري با رويكرد مديريت شهري مي باشد. اين پژوهش از نوع كاربردي و روش پژوهش معياري - تحليلي است. دراين پژوهش از تحليل سلسله مراتبي AHP براي پهنه بندي آسيب پذيري كالبدي و اجتماعي - اقتصادي شهر و نيز روش تحليل SWOT به منظور ارايه راهبردها، سياستها و اقدامات استفاده شده است. در اين پژوهش براي تعيين ارزش هر يك از معيارها از روش وزن دهي صفر و يك بهره گرفته شده است.

 نسخه قابل چاپ