پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

توسعه حومه نشيني در شهر زنجان همگام با روند مدرنيزاسيون و مهاجرت وسيع روستاييان به اين شهر همراه بود. تقارن زماني اين دو رويداد که از دهه 1360 ملموس تر مي گردد، در جابجايي اکولوژيکي گروه هاي جمعيتي بين بافت جديد و قديم شهر موثر بوده و جمعيت مهاجر بلاتکليف يا گروه هاي مهاجري که چند سال از سکونت آنها در نقاط حاشيه اي نمي گذرد جايگزين جمعيت بافت قديم مي گردد. ساکنين بيگانه با محيط جديد نتوانستند همخواني و انطباق لازم را با محيط فيزيکي ايجاد کرده و به دليل ويژگي هاي خاص اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي خود صلابت گذشته اين بافت ها را حفظ کنند. علاوه بر آن عملکرد نامطلوب و نابرابر مديريت شهري در ارايه خدمات و امکانات بر وخامت اوضاع افزود. و اين بافت ها را به فضاهاي مساله دار شهري تبديل نمود. پژوهش حاضر بر آن است که با ديدي اجتماعي- فضايي به تحليل علل فرسودگي محدوده موردمطالعه پرداخته و تا حد امکان سعي بر آن دارد که نقش مديريت شهري بر فرسودگي اين بافت ها را آشکار نمايد. محدوده موردمطالعه با 34 هکتار مساحت قسمتي از بافت قديم شهر زنجان و معروف به محله دباغ ها مي باشد.

 نسخه قابل چاپ