پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

زلزله يکي از خطرات طبيعي است که در مدت زمان کوتاهي مي توان تلفات، خسارات و آسيب هاي بسياري را ايجاد کند. غالبا تحقيقات به عمل آمده در رابطه با کاهش خسارات ناشي از زلزله حول محور روش هاي ساخت و ساز واحدهاي ساختماني جهت افزايش مقاومت بنا در برابر زلزله بوده است. در اين مقاله اعتقاد بر اين مي باشد که با کاربرد روش هاي برنامه ريزي شهري به ويژه کاربري زمين شهري مي توان از آسيب پذيري مناطق شهري در برابر زلزله کاست.
در اين تحقيق به منظور بررسي رابطه کاربري زمين و آسيب پذيري مناطق شهري در برابر خطرات زلزله، بخشي از منطقه 17 تهران شامل 13 حوزه آماري انتخاب گرديد و داده هاي مورد نياز تهيه شد. سپس پايگاه اطلاعاتي لازم در محيط نرم افزاري Arcvirw تشکيل گرديد. در ادامه به منظور تحليل آسيب پذيري محدوده در برابر زلزله مدلي تهيه و با استفاده از آن آسيب پذيري محدوده در برابر زلزله از نظر کاربري زمين تحليل شد. سپس اره هاي کاهش آسيب پذيري محدوده بررسي گرديد و در نهايت طرحي پيشنهادي براي کاهش آسيب پذيري محدوده مورد مطالعه ارايه شد. در نهايت با مقايسه آسيب پذيري وضع موجود و طرح پيشنهادي، اين نتيجه حاصل شد که با استفاده از برنامه ريزي کاربري زمين و ايجاد تغييراتي در بافت موجود شهر مي توان ساختار کالبدي شهري مناسبي فراهم آورد.