پژوهشهاي جغرافيايي مهر 1379; 32(38):85-96.
 
 
پوراحمد احمد*,سلطاني نبي اله
 
* گروه جغرافيا دانشگاه تهران
 
 

با توجه به تاثير ساختار جمعيت و تحولات آن بر سکونتگاه هاي شهري و روستايي، در اين مقاله سعي شده است تا تحولات جمعيت روستايي ناحيه بهار همدان را طي دوره 20 ساله (1375-1355) بر اساس ساماندهي فضايي سکونتگاه هاي روستايي و در چارچوب تقسيمات سياسي موجود کشور مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گيرد. سپس نتايج حاصل که از جمله آن مي توان به بروز عدم تعادل در توزيع نقاط روستايي و ميزان جمعيت آنها و همچنين حرکت روستاها به سمت قطبي شدن اشاره نمود، مورد ارزيابي قرار گرفته است. روش تحقيق مبتني بر روشهاي کمي و آماري و استفاده از مدلهاي علمي در تجزيه و تحليل آمارهاي جمعيتي بوده است.
 
كليد واژه: توزيع جمعيت، تعادل جمعيتي، ساختار فضايي- مكاني، سكونتگاه هاي روستايي شهرستان بهار، قطب گرايي
 
 

 نسخه قابل چاپ