پژوهشهاي جغرافيايي اسفند 1379; 32(39):65-77.
 
 
رضواني محمدرضا*
 
* موسسه جغرافياي دانشگاه تهران
 
 

اين مقاله به ارزشيابي اساسي درباره محتوي و عملکرد عمران روستايي در برنامه هاي عمراني و توسعه کشور طي چند دهه اخير (78-1327) مي پردازد. روش کار، استفاده از ماتريس ارزشيابي و ارزش گذاري برنامه ها با تهيه هشت معيار ارزشيابي مي باشد. نتايج ارزشيابيهاي اساسي نشان دهنده نارسايي عمده در محتوي و عملکرد برنامه ها بوده و به همين دليل نمره متوسط کل ارزشيابيها، نسبتا ضعيف تا متوسط بدست آمده است. اين وضعيت را مي توان با نارسايي در نظام تهيه، اجرا، نظارت و ارزشيابي اساسي برنامه هاي عمراني و توسعه مرتبط دانست. همچنين روند تحول شاخصهاي توسعه روستايي کشور نشان دهنده نوعي دوگانگي در بين آنها مي باشد؛ بدين ترتيب که شاخصهاي خدماتي و اجتماعي – رفاهي روستاها از رشد بسيار خوبي برخوردار بوده اند. ولي در مقابل، شاخصهاي اقتصادي – اجتماعي نواحي روستايي وضع نامطلوبي داشته و داراي رشد بسيار کندي است. اين دوگانگي نشان مي دهد که محتواي برنامه ها همه جانبه و جامع نبوده و به همه ابعاد توسعه توجه نشده است.
 
كليد واژه: ارزشيابي اساسي، توسعه روستايي، نظام برنامه ريزي، برنامه هاي عمراني، فرآيند برنامه ريزي، اهداف توسعه
 
 

 نسخه قابل چاپ