پژوهشهاي جغرافيايي زمستان 1381; 34(43):81-94.
 
 
رضواني محمدرضا*
 
* دانشكده جغرافيا، دانشگاه تهران
 
 

با توجه به انواع، علل و پيامدهاي روابط شهر و روستا در اطراف تهران، اين روابط را مي توان بيشتر بر اساس مدل حومه توجيه و تبيين كرد. بدين ترتيب كه نواحي روستايي شمال و جنوب تهران متناسب با ويژگي ها و امكانات خود، به عنوان عرصه اي تكميلي براي ايفاي نقش هاي شهر تهران درآمده و يا به عبارتي ديگر، اين شهر بخشي از كاركرد خود را به نواحي روستايي اطراف منتقل كرده است. به طور كلي، در نواحي كوهستاني شمال تهران عمدتاً كاركردهاي تفريحي - فراغتي رواج يافته كه شكل گيري و گسترش خانه هاي دوم از آثار آن مي باشد و برعكس، در نواحي روستايي جنوب تهران كاركردهاي متنوعي شامل سكونتي - خوابگاهي، صنعتي - كارگاهي و تاسيسات و تجهيزاتي گسترش يافته است. ايجاد و گسترش اين كاركردها در نواحي روستايي طي چند دهه گذشته حركتي خودجوش و در كليت آن، فاقد هرگونه اقدام برنامه ريزي شده بوده و به همين دليل آثار و پيامدهاي نامطلوبي در زمينه هاي مختلف بر جاي گذاشته است؛ به طوري كه كنترل و هدايت اين تحولات در راستاي توسعه پايدار و يكپارچه شهر و روستا در اين ناحيه ضروري مي باشد.

 
كليد واژه: روابط شهر و روستا، حومه نشيني فصلي، مدل حومه، مدل مكان مركزي، مدل حوضه نفوذ، خانه هاي دوم، تهران، نواحي روستايي
 
 

 نسخه قابل چاپ