پژوهشهاي جغرافيايي زمستان 1381; 34(43):15-25.
 
 
سينايي وحيد*
 
* گروه علوم سياسي دانشگاه تربيت مدرس
 
 

جهانگردي با توجه به منابع متنوع تاريخي، طبيعي و مردم شناختي آن، در ايران مي تواند در ايجاد توليد، درآمد و اشتغال اهميت زيادي داشته باشد. اما با اين وجود و گذشت بيش از يك دهه از توجه و تاكيد مجدد نسبت به آن هنوز نتوانسته است تا سهم مؤثر و قابل توجهي در اقتصاد ايران بيابد. عوامل درون زا و برون زاي چندي در توضيح اين امر قابل شناسايي هستند. در اين مقاله ناكارآمدي مديريت به عنوان يكي از دلايل اصلي اين عدم موفقيت مورد توجه و بررسي قرار گرفته است. اين ناكارآمدي كه طي يك دهه (1378-1368) استمرار داشته، سرانجام به ركود جهانگردي ايران و كاهش شديد رشد جهانگردان ورودي در سال 1379 انجاميد. آثار اين ناكارآمدي پس از وقايع 11 سپتامبر 2001 و بحران در جهانگردي بين المللي به صورت انفعال و ناتواني در مديريت بحران جلوه گر شد و جهانگردي ايران را با بحراني بي سابقه پس از پايان جنگ تحميلي روبرو ساخت.

 
كليد واژه: جهانگردي، ايران، ناكارآمدي، ركود، بحران
 
 

 نسخه قابل چاپ