پژوهشهاي جغرافيايي زمستان 1381; 34(43):1-13.
 
 
مولايي هشجين نصراله*
 
* گروه جغرافيا، دانشگاه آزاد اسلامي واحد رشت
 
 

اگرچه تاريخ مسكون شدن ارتفاعات تالش هنوز مشخص نشده است، ولي نخستين گروه هاي انساني كه به اين ارتفاعات روي آورده اند، دامداراني بودند كه در جستجوي مراتع تازه و مناسب از غرب به اين ارتفاعات صعود كرده و از آنجا كه شرايط جغرافيايي به گونه اي بود كه دامداران نمي توانستند تا تمام مدت سال را در يك محدوده سپري كنند، بناي يك جامعه كوچ نشيني را پي ريزي كردند.
كوچ نشينان اسالم در غرب راه ارتباطي رشت - آستارا به ترتيب قشلاق، ميان بند و ييلاق تا گردنه الماس پراكنده شده اند. عواملي نظير نياز به ييلاق و ميان بند، سابقه سكونت گزيني در ارتفاعات، مراتع غني در ميان بند و ييلاق، تخصص در دامداري، شرايط طبيعي و نيز عادت در كوچ كشاورزان، بالاخص برنجكاران و دامداران در قالب نيمه كوچ نشين و ترانسهومانس بدون پرداختن به فعاليت هاي زراعي موثر بوده است.

 
كليد واژه: گيلان، سابقه كوچ نشيني، علل كوچندگي، پراكندگي جغرافيايي، اشكال كوچ نشيني
 
 

 نسخه قابل چاپ