پژوهشهاي جغرافيايي پاييز 1383; 36(49):19-38.
 
 
سرور رحيم*
 
* گروه جغرافيا، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد شهر ري
 
 

انسان در دوره هاي مختلف تاريخي و در فرايند تغيير چشم انداز محيط طبيعي و تبديل آن به محيط جغرافيايي، سعي در مکان گزيني مناسب جهت فعاليت و سکونت در محل هاي مناسب نموده است. در گذشته طيف نسبتا اندک فعاليت ها و شاخص هاي تاثير گذار، امر مکان يابي را از طريق ارزيابي ذهني و تخمين کيفي عملي مي ساخت، ولي امروزه بعلت تنوع و تعدد شاخص هاي تاثيرگذار از يک طرف و ضرورت توجه به تاثيرات آتي مکان يابي ها بر محيط جغرافيايي از طرف ديگر، سبب شده که تخمين کيفي قابليت خود را از دست داده و به موازات آن استفاده از شاخص هاي کمي بيش از پيش ضرورت پيدا کند. مدل اي.اچ.پي (که در اين مقاله به معرفي و نحوه کاربست آن مي پردازد، يکي از معروف ترين فنون تصميم گيري چند منظوره براي وضعيت هاي پيچيده اي که سنجه هاي چندگانه و متضادي دارند، بشمار مي رود و قابليت آن در برنامه ريزي هاي متعدد نظير انتخاب محل سدها، مکان يابي شهرک هاي صنعتي شهرهاي جديد و مکان يابي محل دفن زباله و ... به اثبات رسيده است.
در اين مقاله جهت بيان نحوه استفاده از اين مدل در مطالعات جغرافيايي، مراحل مکان يابي توسعه آتي شهر مياندوآب تشريح شده است.

 

 
كليد واژه: مكان يابي، تحليل سلسله مراتبي، تصميم گيري، عوامل جغرافيايي، توسعه شهري
 
 

 نسخه قابل چاپ