پژوهشهاي جغرافيايي زمستان 1384; 37(54):137-152.
 
 
قرخلو مهدي*,عزيزآسيايي فرامرز
 
* دانشكده جغرافيا، دانشگاه تهران
 
 

اهميت ساماندهي شبكه گذرگاهي و معابر از يك سو به دليل اين كه در بافت كلي شهر تاثير مستقيم دارد و از سويي كم و كيف دسترسي به ساير خدمات را نيز مشخص مي نمايند، بر هيچ يك از برنامه ريزان شهري پوشيده نيست. آنچه مسلم است بايستي همراه با توسعه فضايي شهر، تعداد و درصد شبكه گذرگاهي نيز افزايش يابد تا از اين طريق شبكه معابر موجود بتواند پاسخگوي نيازهاي جديد و خصوصا تراكم بالاي ترافيكي باشد. در اين ميان منطقه هشت شهر تهران به دليل دارا بودن جمعيت و تراكم نسبتا بالا و همچنين بافتي چندگانه نمونه بسيار مناسبي جهت اين تحقيق است. در اين مقاله سعي شده تا از طريق مطالعات ميداني و با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) به بررسي وضعيت موجود شبكه معابر در سطح منطقه و محلات آن پرداخته شود و در نهايت به علل نارسايي و مشكلات موجود خصوصا در محلات غربي منطقه و ارائه راهكارهاي مناسب در اين راستا اشاره گردد. نتيجه اي كه از اين تحقيق مي توان گرفت آن است كه مهم ترين علت نارسايي و مشكلات مربوط به معابر ناشي از عدم تكامل و تغيير معابر، متناسب با رشد و توسعه كالبد شهري است و به عبارت ديگر ناشي از «عدم تعادل ميان عرضه و تقاضا» است.
 
كليد واژه: منطقه هشت، ساماندهي، شبكه گذرگاهي توزيع فضايي، محله
 
 

 نسخه قابل چاپ