پژوهشهاي جغرافيايي تابستان 1385; 38(56):131-147.
 
 
کردواني بهروز*,نيکو مصطفي
 
* دانشگاه تهران
 
 

بخش بيضا از توابع شهرستان سپيدان در استان فارس با دارا بودن 83 پارچه آبادي و تنوع سرزميني، عليرغم توان بالاي اقتصادي و محيطي در نگهداشت جمعيت خود ناموفق بوده و امروزه شاهد مهاجرت وسيع ساكنين آن به سمت شهر شيراز هستيم به نحوي كه  برخي از آبادي هاي بخش داراي نرخ رشد منفي و برخي از آنها در حال تخليه كامل هستند. فعاليت هايي كه طي دو دهه گذشته به منظور خدمات رساني به روستاها از طرف سازمان هاي مختلف و به ويژه جهاد كشاورزي (جهاد سازندگي سابق) صورت گرفته، نتوانسته است موجبات توسعه را در اين بخش از كشورمان فراهم كند. نگرش سطحي مسوولين و تصميم گيران به ابعاد مختلف زندگي مردم روستايي، پيچيدن نسخه واحد براي درمان مشكلات روستاها، در نظر نگرفتن مردم روستاها به عنوان بخشي مهم از فرايند برنامه ريزي توسعه، غارت منابع آب، تخريب خاك و پوشش گياهي، عدم توجه به توان هاي محيطي و عدم استفاده از شيوه هاي نوين بهره برداري، برخي از دلايل اين توسعه نيافتگي است. در اين مقاله ضمن استفاده از روش هاي علمي متداول در جهت دسته بندي آبادي هاي بخش بيضا، به منظور شناخت و اولويت بندي مسايل و مشكلات از روش سريع (روش چمبرز) كه اساس آن بر گفتگو با روستاييان و پرسشگري از آنان و همچنين اولويت بندي مسايل از طرف خود آنان است، استفاده شده است.

 
كليد واژه: توسعه روستايي، مشاركت، بخش بيضا، رتبه بندي
 
 

 نسخه قابل چاپ