پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا

در اين مقاله تغييرات ويژگيهاي بارش 34 ايستگاه سينوپتيك كشور مورد مطالعه و بررسي شده است. اين ايستگاه ها داراي30 سال داده پيوسته در دوره آماري 1951-1991 بودند و از نظر مكاني در سطح كشور داراي توزيع متناسب مي باشند. براي دستيابي به يك ايده كلي از رفتار بارش، از ميانگين متحرك و براي بررسي همگني داده هاي بارش، از روش تبديل شده آبه، انحرافات تجمعي، نسبت بيشينه ورسلي و خود همبستگي مرتبه اول استفاده شده است. مطالعه روند و معناداري آن، با استفاده از آزمون پارامتريك تي- استيودنت و آزمون هاي ناپارامتريك من كندال و اسپيرمن به همراه تحليل كمي روند صورت گرفته است. براي كشف نقاط جهش در ميانگين هاي بارش از آزمون هاي من كندال دنباله اي، انحرافات تجمعي و نسبت بيشينه ورسلي بهره گرفته شده و سپس معنا داري نقاط با استفاده از آزمون هاي من ويتني و كروسكال واليس بررسي شده است. دلايل ناهمگني سري هاي بارش ايستگاه هاي منتخب، بيشتر ناشي از وجود روند و نوسان هاي زياد بوده و كمتر متاثر از جهش هاي ناگهاني مي باشد. عليرغم تصور عمومي، كشور شاهد هر دو روند كاهشي و افزايشي در جمع بارش ساليانه ايستگاه هاي سينوپتيك بوده است. به عنوان مثال جمع بارش ساليانه در مشهد و تهران داراي روند مثبت و در بندر انزلي داراي روند منفي بوده است. روندهاي بارش فصلي در هيچ يک از ايستگاه هاي مطالعه شده به صورت موازي رخ نداده است.

 نسخه قابل چاپ