فصلنامه علوم اجتماعي بهار 1389; -(48):73-105.
 
 
محمدپور احمد*
 
* دانشگاه بوعلي سينا
 
 

با توجه به تسلط تاريخي روش شناسي اثباتي‎ـ کمي بر بخش عمده اي از نظريه و روش در علوم اجتماعي، غالبا چنين تصور شده که روش هاي کيفي فاقد ساختار و رويه هاي منظم بوده و از اصول تعريف شده و کلاسيک روش هاي کمي اثباتي تبعيت نمي کنند. بر اين مبنا، فرض شده است که نتايج و استدلال هاي مبتني بر آن چندان متقن و قابل‎ اعتماد نبوده ‎و اين نوع روش شناسي فاقد معيارهاي ارزيابي و دقت پذيري مي باشد. اين در حالي است كه روش شناسان و محققان کيفي در خلال چند دهه اخير راهبردها و معيارهايي را براي ارزيابي کيفيت داده ها و نتايج تحقيقات کيفي ارايه داده اند که نسبت به معيارهاي تحقيق کمي بسيار متنوع تر به نظر مي رسند. در اين راستا، هدف از اين مقاله معرفي معيارهاي ارزيابي کيفيت و بررسي اصول و راهبردهاي اعتباريابي و تعميم پذيري در تحقيق كيفي است. در اين مقاله، سعي شده است راهبردها و معيارهاي گوناگون تعيين کيفيت، معتبرسازي و تعميم پذيري در تحقيق کيفي مطرح و برخي از مهم ترين آن ‎ها مورد بحث قرار گيرند.
 
كليد واژه: تحقيق کيفي، ارزيابي کيفيت، قابليت اعتماد، زاويه بندي، انتقال پذيري، برون يابي
 
 

 نسخه قابل چاپ