فصلنامه علوم اجتماعي پاييز 1389; -(50):171-205.
 
 
معارف وند معصومه*
 
* دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي
 
 

نظريه رشد شناختي ويگوتسكي كه به نظريه اجتماعي- فرهنگي رشد شهرت دارد، يكي از نظريه هاي سازنده گرايي است كه بر تاثير قابل توجه كنش متقابل ميان يادگيرنده و محيط اجتماعي اش در رشد شناختي تاكيد مي نمايد. از سوي ديگر روش يادگيرنده محوري كه نظريه ويگوتسكي زيربناي تئوري آن را تشكيل مي دهد، مهمترين نوع آموزش مبتني بر نظريه هاي سازنده گرايي شناخته مي شود.
در اين مقاله پس از مرور نظريه سازنده گرايي و روش آموزشي يادگيرنده محور، روش کنوني انجام کارورزي مددکاري اجتماعي در ايران به صورت اجمالي مرور شده است. سپس مدلي براي آموزش دانشجويان مددكاري اجتماعي در محيط کارورزي با تاكيد بر جنبه هاي كاربردي نظريه ويگوتسكي و روش يادگيرنده محور ارايه شده است. در اين مدل چگونگي بكارگيري يادگيري مبتني بر مساله، خودسامان گري، شاگردي شناختي و سنجش تكويني- عملكردي در كارورزي مددكاري اجتماعي تبيين شده است.
مدل پيشنهادي با مبنا قرار دادن الگوي عمومي آموزشي گيج و برلاينر (1988) فرايند آموزش- يادگيري مددكاران اجتماعي را تشريح مي كند. سنجش آغازين (تعيين ويژگي هاي ورودي يادگيرندگان و گزينش و تدوين هدف هاي آموزشي)، تعيين روشها و فنون آموزشي، انتخاب منابع و مواد آموزشي، تعيين فعاليت ها و تكاليف يادگيري و تعيين روشها و فنون سنجش و ارزشيابي مهمترين مواردي هستند كه در مدل به آنها پرداخته شده است.
 
كليد واژه: مددکاري اجتماعي، يادگيرنده محور، کارورزي، سازنده گرايي، ويگوتسکي
 
 

 نسخه قابل چاپ