علوم اجتماعي و انساني دانشگاه شيراز پاييز 1384; 22(3 (پياپي 44)(ويژه نامه زبان و ادبيات فارسي)):20-29.
 
 
اميني محمدرضا,كهن سال مريم
 
 
 

لحن و شيوه خواندن، مهم ترين فرآيند هستي بخش هر اثر ادبي – هنري به ويژه شعر است، هنگام خواندن، مخاطب قابليت هاي هنري، عاطفي و مفهومي متن را فعليت مي بخشد و در واقع شيوه خوانش او، گوياي تاويل و برداشت وي از متن است. بنابراين تکميل آفرينش هنري ارتباط مستقيم با مخاطب و ذهنيت معناساز و تصوير آفرين او دارد. در اين مقاله سعي بر آن است که لحن خواننده و تاويل او به عنوان حلقه نهايي آفرينش اثر ادبي مورد بررسي قرار گيرد.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ