علوم اجتماعي و انساني دانشگاه شيراز بهار 1385; 23(1 (پياپي 46) (ويژه نامه زبان انگليسي و زبان شناسي)):108-126.
 
 
گرامي شهرام*
 
* مركز آموزش عالي فني مهندسي شهيد باهنر شيراز
 
 

گويش بهبهاني، گويش قديمي و غالب مردم اين شهر مي باشد و از جمله گروه زبان هاي ايراني جنوب غربي محسوب مي شود. اين مقاله بطور كلي به توصيف دستگاه فعل و نقش و جاي قرارگرفتن شناسه هاي فعلي، ضماير پيوسته ي شخصي و روابط آنها در اين گويش مي پردازد. لازم يا متعدي بودن افعال در زمان هاي دستوري حال و گذشته،‌دو الگوي متفاوت دستوري را براي صرف افعال از لحاظ شناسه هاي فعلي، ‌وندها يا ضماير شخصي پيوسته و حتي ضماير فاعلي جدا ارايه مي دهد. الگوي اول شامل افعال لازم (ساخت حال و گذشته) و متعدي (ساخت حال) مي شود كه در صرف آنها در ساخت هاي مورد نظر، از الگوي دستوري مشتركي پيروي مي كنند. الگوي دوم شامل افعال متعدي در ساخت هاي گذشته مي شود. برخلاف الگوي اول در صرف اين افعال، شناسه ها، ضماير پيوسته شخصي و ضماير فاعلي جداي ويژه اي به كاربرده مي شود. اين ويژگي باعث شده است كه گويش بهبهاني از جمله گويش هاي "ارگتيو" به شمار آيد.
 
كليد واژه: دستگاه فعل، گويش بهبهاني، شناسه هاي فعلي
 
 

 نسخه قابل چاپ