|
گويش هاي يك زبان در واقع گونه هايي از آن زبان هستند كه از لحاظ آوايي، دستوري و واژگاني تفاوت هايي با يكديگر دارند.
گويش هاي بوشهري، يكي از گويش هاي ايراني نو و از گروه گويش هاي جنوبي ايراني است. ويژگي هاي آويي اين گويش ها نشان مي دهد كه به شاخه ي زبان هاي ايراني جنوب غربي تعلق دارند. گويش هاي بوشهري مانند بسياري از گويش هاي ايراني، زير نفوذ فارسي معيار بوده است و واژه هاي آرامي، عربي، سرياني، تركي، مغولي،سنسكريت (هندي) لاتين، انگليسي،ايتاليايي، فرانسوي، پرتغالي، و هلندي در اين گويش وارد شده است. هدف مقاله، بررسي توصيفي واژه هاي دخيل انگليسي در گويش هاي بوشهري است. در اين پژوهش، 154 واژه دخيل مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گرفته اند و از دو نوع روش تحقيق استفاده شده است: نخست از روش تحقيق ميداني كه با استفاده از ضبط صوت با گويش وران مصاحبه به عمل آمده است و اطلاعات مورد نياز بر روي نوار ضبط شده است. و ديگر از روش تحقيق كتابخانه اي استفاده شده است. در اين روش با مراجعه به منابع مكتوب ريشه واژگان و معادل يابي فارسي نو، به دقت صورت گرفته است.
نتايج تحقيق، نشان مي دهد كه اكثر گويش وران از ريشه و اصل وام واژگان آگاهي و شناخت ندارند و بسياري از اين واژه ها هنوز متداول و رايج است، اما با نفوذ رسانه هاي گروهي و عمومي از قبيل مطبوعات و صدا و سيما و فارسي معيار اين واژگان در بين نسل جوان و تحصيل كرده روبه فراموشي است و اين به نوبه ي خود ارزش و اهميت اين تحقيق را نشان مي دهد.
ديگر اين كه گويش هاي بوشهري، واژه هاي دخيل را غالبا تغيير داده و با دستگاه آوايي خود تطبيق مي دهد و به رنگ گويشي در مي آورد.
سپس در برخي از وام واژه ها، در مقايسه با صورت اصلي واژه ها، از نظر معنايي نيز دگرگوني هايي صورت گرفته است.
|