علوم اجتماعي (دانشكده ادبيات و علوم انساني مشهد) پاييز و زمستان 1387; 5(2):179-214.
 
 
كرماني مهدي*,بهروان حسين,ازكيا مصطفي
 
* دانشگاه فردوسي مشهد
 
 

در اين مقاله به بررسي مقوله استقرار صنعت در مناطق روستايي به عنوان يکي از شيوه هاي رايج بسط اقتصاد غيرزراعي در روستاها و تغييرات اقتصادي و اجتماعي در شيوه زندگي روستاييان به واسطه اين امر پرداخته شده است. کمبود در برخي ازعوامل اصلي توليد کشاورزي همچون منابع آب و خاک در عين فراواني عامل نيروي کار در اين مناطق علاوه بر ايجاد فشار روز افزون بر زمين هاي زراعي، موجب مهاجرت گسترده روستاييان و به تبع آن درگير ساختن ديگر مناطق با مشکلات ناشي از اين مهاجرت ها مي شود. در چنين وضعيتي استقرار صنعت به ويژه در مناطقي که از قابليت کافي در زمينه توليد کشاورزي برخوردار نيستند مي تواند ابزاري مناسب براي تثبيت مکاني جمعيت روستايي و ارتقا سطح شاخص هاي مختلف اقتصادي و اجتماعي همچون اشتغال، درآمد و برخورداري از امکانات بهداشتي، درماني و آموزشي در عين صيانت از منابع طبيعي تجديد ناشونده همچون منابع آب و خاک باشد. نتايج اين تحقيق نيز در بيشتر موارد مؤيد اين اثرات است. در عين حال برخي اثرات سو زيست محيطي و در مواردي مهاجرت ناشي از توانمندي اقتصادي را نيز به عنوان وجه ديگر فرآيند مورد اشاره، نبايد از نظر دور داشت.

 
كليد واژه: فعاليت هاي غيرزراعي، صنايع روستايي، توسعه پايدار (روستايي)، تغييرات اقتصادي و اجتماعي
 
 

 نسخه قابل چاپ