رفاه اجتماعي پاييز 1380; 1(1):34-66.
 
 
كلدي عليرضا*
 
* دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي
 
 

در اين مقاله، به موضوع گسترش خدمات اجتماعي در ژاپن به مثابه مفهوم وسيع رفاه شرقي پرداخته مي شود. کانون توجه در اين جا نقش هاي مثبت و منفي است که شيوه غربي در بنيان و ارايه خدمات اجتماعي فردي در ژاپن گذارده است، نه فقط در شکل مشاوران خارجي در دوره ميجي (Meiji) و نيز بعد از جنگ، بلکه همچنين به طور استعاري، به عنوان يک «مدل» براي سياست گذاران اجتماعي ژاپني، خواه براي تقليد کردن يا اجتناب کردن. اين مدل به ويژه بر پايه نظام مامورين داوطلب رفاه به نام مينسيين سيدو (Minseiiin Seido) و اينکه چگونه نقش آنها به طور گسترده در سايه ايده هايي که رفاه اجتماعي در ژاپن گسترش يافته و بايد در آينده در مقايسه با جوامع غربي توسعه يابد، به طور وسيع مورد تفسير واقع شده است. اهميت اين مباحث وراي مبحث رفاه مطرح شده و ايده هاي اساسي درباره نقش و ماهيت «فرد»، «خانواده» و «جامعه» بررسي مي شوند، به همان اندازه مفاهيمي چون «وظايف شهري»، «حقوق» و «شهروندي» مورد توجه قرار مي گيرند و اينکه چطور اين مفاهيم در ژاپن و آمريکاي شمالي و جوامع اروپاي غربي تفاوت دارند، به ايده هاي اجتماعي خيلي متفاوت درباره «رفاه» منجر مي شوند.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ