رفاه اجتماعي پاییز 1384; 5(18 (فقر و نابرابری در ایران)):333-355.
 
 
قاسميان سعيد*
 
* موسسه عالي آموزش و پژوهش مديريت و برنامه ريزي كشور
 
 

برقراري عدالت اجتماعي مستلزم تحقق امنيت اقتصادي، اجتماعي و سياسي، افزايش اميد به آينده در مردم و تامين معاش و حفظ هويت آحاد جامعه است. به اين منظور مطالعه وضعيت فقر و تدوين برنامه هايي به منظور كنترل كاهش آن از اهميت بسيار برخوردار است.
در نظام هاي اقتصادي مختلف، الگوهايي براي مبارزه با فقر و كاهش آن پيش بيني شده است. الگوي سوسياليستي، الگوي توسعه انساني، الگوي كلاسيك و الگوي نئوكلاسيك، همه با سخن هاي متفاوتي به پديده فقر و راه حل كنترل و كاهش آن پرداخته اند. در ايران تحت تاثير اين الگوها، برنامه هاي متفاوتي به منظور كاهش فقر و نابرابري مطرح شده و به اجرا گذارده شده است اما هيچ يك تاكنون موفقيت قابل توجهي نداشته اند. مقاله حاضر ضمن بررسي اين تجارب و نقاط قوت و ضعف آن ها ملاحظاتي را در طراحي و اجراي برنامه هاي كاهش فقر مطرح مي كند
.

 
كليد واژه: الگوي توسعه، ايران، برنامه چهارم توسعه، توسعه هزاره، فقر
 
 

 نسخه قابل چاپ