|
طرح مساله: پژوهش حاضر به منظور تعيين نقش دينداري در ممانعت از بزهکاري (سرقت) جوانان شهر تهران با استناد به ديدگاه هاي دينداري و پيوند اجتماعي سعي در ارايه تحليل جامع شناختي از دينداري به منزله راهکاري براي مقابله با معضل بزهکاري جوانان دارد.
روش تحقيق: روش اين تحقق پيمايشي و از نوع علي- مقايسه اي پس از وقوع است. به لحاظ معيار زمان، اين پيمايش از نوع مقطعي بوده و به لحاظ معيار ژرفايي از نوع پهنانگر است که داده هاي آن با استفاده از پرسش نامه گرد آوري شده است.
يافته ها: نتايج پژوهش نشان مي دهد تفاوت معني داري بين ابعاد دينداري و ميزان بزهکاري (سرقت) در بين دو گروه جوانان عادي (غير بزهکار) و زنداني (بزهکار) در سطح اطمينان 95 درصد وجود دارد. يافته هاي نظري پژوهش نشان داد که گرچه مي توان رابطه جداگانه و مستقيم هر يک از متغيرهاي مستقل (ابعاد دينداري) با متغير وابسته (ميزان بزهکاري) را بر اساس نظريه هاي دينداري و پيوند اجتماعي تبيين کرد، اما نتايج حاصل از تحليل چند متغيري، بيانگر آن است که تنها، بعد پيامدي دينداري تاثير مستقيم بر بزهکاري داشته و بيشترين سهم را در تبيين ممانعت از بزهکاري جوانان به خود اختصاص داده است.
|