حرکت تابستان 1380; -(پياپي 8):43-58.
 
 
بهپور ناصر,تاديبي وحيد,نيازي مجتبي
 
 
 اين پژوهش با هدف يافتن عوامل مرتبط با كاهش كارايي قلبي - تنفسي، ميزان SaO استراحتي و درصد كاهش Vomax در ارتفاع ( به عنوان دو ملاك ارزيابي كارايي قلبي - تنفسي در ارتفاع) را در 11 مرد جوان داوطلب مورد بررسي قرارداده است. مشخصات بدني، عوامل ريوي (VC,FVC,FEV,VOmax, FEV,MVV) زمان حبس نفس، ‌و SaO ( درحالت استراحت وهنگام آزمون) آزمودني‌ها در شهركرمانشاه (ارتفاع 1330 متر) اندازه‌گيري شد. دو روز بعد، پس از صعود به ارتفاعات رشته كوه پراو ( ارتفاع 3150 متر)، در ساعات مختلف اقامت در ارتفاع SaO استراحتي و علائم بروز AMS ثبت شده و 22 ساعت بعد، زمان حبس نفس VOmaxو Sao (هنگام فعاليت) اندازه‌گيري شد. تجزيه و تحليل آماري، نتايج زير را به دست داد: در ارتفاع، Sao استراحتي و VOmax، به طور معني‌داري كاهش يافته و ميانگين SaO استراحتي در ارتفاع و درصد كاهش VOmax در ارتفاع، هيچ يك با ميزان VOmax و زمان حبس نفس در شهر، رابطه معني‌داري نداشتند. رابطه معكوس معني‌داري بين ميانگين SaO استراحتي در ارتفاع و درصد كاهش VOmax در ارتفاع مشاهده شد. با افزايش مدت زمان اقامت در ارتفاع، SaO استراحتي، بطور معني داري افزايش يافت. مهمترين يافتة تحقيق اين است كه همه عوامل ريوي با درصد كاهش VOmax در ارتفاع رابطة معكوس ، و بجز FEV همگي با ميانگين SaO استراحتي در ارتفاع، رابطه مستقيم معني‌دار دارند. اين يافته، شايد بتواند به روشن‌تر شدن تفاوتهاي فردي موجود در پاسخ‌هاي فيزيولوژيكي به ارتفاع، كمك نموده و عاملي باشد. براي متمايز نمودن افرادي كه كارايي قلبي - تنفسي آنها در ارتفاع (نسبت به ديگران) كمتر كاهش مي‌يابد.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ