حرکت زمستان 1382; -(پياپي 18):5-23.
 
 
فره پور نادر*,مروي اصفهاني مهناز
 
* دانشگاه بوعلي سينا همدان
 
 

درد كمر فعاليت فيزيكي و اجتماعي بيمار را محدود كرده و زندگي را با درد و رنج همراه مي سازد. هدف از اين تحقيق، بررسي اهميت ويژگي هاي استقامت عضلاني و آنتروپومتريكي به عنوان عوامل هشداردهنده در بروز بيماري كمردرد مزمن و نيز بررسي ضرورت ورزش درماني پس از بهبود درد بود. بدين منظور 16 زن مبتلا به كمردرد مزمن و 30 زن سالم با دامنه سني 20 تا 40 سال به طور داوطلبانه در اين تحقيق شركت كردند. شدت درد، ناتواني، استقامت عضلات فلكسور تنه، اكستنسورهاي تنه و اندام هاي تحتاني، تركيب و تيپ بدني كليه آزمودني ها اندازه گيري شد. اين اندازه گيري ها پس از سه ماه ورزش درماني ويژه تكرار گرديد. نتايج نشان داد درد كمر و ميزان ناتواني بيماران به ترتيب حدود 58 و 53 درصد بهبود يافتند. قبل از درمان استقامت عضلاني بيماران به طور متوسط حدود 62 درصد نسبت به افراد سالم كمتر بود. ويژگي هاي آنتروپومتريكي هر دو يكسان بود. استقامت فلكسورها پس از درمان تغييري نكرد، اما در اكستنسورها حدود 51 درصد در تنه و 44 درصد در اندام تحتاني افزايش به وجود آمد(P=0.01) . نتيجه نهايي اينكه استقامت عضلاني بيماران كمردرد دچار ضعف بود. ورزش درماني منجربه بهبود درد، كاهش ناتواني و افزايش استقامت اكستنسورهاي تنه و اندام تحتاني گرديد. بين ابعاد بدني وكمردرد ارتباطي وجود نداشت. ضعف استقامت فلكسورها پس از درمان عاملي براي پيش بيني بروز مجدد كمر درد تلقي مي شود.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ