پاسخ به:بانک مقالات رشته تربیت بدنی

در تحقيقات نشان داده شده است که نيمرخ فيزيولوژي بازيکنان در پست هاي مختلف بازي متفاوت است. اين مطالعه با هدف کسب آگاهي از ميزان تطابق ويژگي هاي فيزيولوژيکي دفاع ها و هافبک ها در تيم هاي باشگاهي ليگ برتر ايران با نيازهاي فيزيولوژيکي مربوط به پست بازي آنان انجام شد. به همين منظور، 56 نفر از بازيکنان ليگ برتر کشور به چهار پست دفاع وسط، دفاع کنار، هافبک وسط و هافبک کنار (7 نفر در هر پست) تفکيک شده و فعاليت هاي بدني آنان (ايستادن، راه رفتن، جاگينگ (راه رفتن سريع)، دويدن، و دويدن نزديک به بيشينه) در زمان هاي صرف شده، اندازه گيري شد. تجزيه و تحليل داده ها نشان مي دهد ميانگين زمان راه رفتن دفاع هاي کنار و وسط به طور معني داري بيشتر از زمان راه رفتن هافبک هاي وسط و کنار است. ميانگين زمان دويدن با سرعت کم هافبک هاي کنار و وسط، دفاع هاي کنار به طور معني داري بيشتر از زمان دويدن با سرعت کم دفاع وسط است. ميانگين زمان دويدن نزديک به بيشينه با بيشترين سرعت در هافبک هاي کنار به طور معني داري بيشتر از زمان دفاع هاي وسط و هافبک هاي وسط است.
با توجه به يافته هاي تحقيق حاضر، چنين نتيجه گيري مي شود که بازيکنان کناري (دفاع هاي کنار و هافبک هاي کنار) داراي توان هوازي و بي هوازي زياد، هافبک هاي وسط داراي زمان فعاليت جاگينگ زياد، و دفاع هاي وسط داراي توان بي هوازي و تجربه زيادي هستند. پيشنهاد مي شود که مربيان ضمن در نظر گرفتن برنامه هاي تمريني لازم براي افزايش توان هوازي کليه بازيکنان، بخشي از برنامه هاي تمريني خود را با توجه به نيازهاي ويژه پست بازيکن طراحي و اجرا کنند.