حرکت زمستان 1386; -(پياپي 34):109-125.
 
 
حومينيان داوود*,شيخ محمود,باقرزاده فضل اله,خسروي نيكو,فاضل كلخوران جمال
 
* دانشگاه تهران
 
 

پژوهش حاضر براي بررسي اثر شيوه هاي مختلف تمرين ذهني بر زمان واكنش زنجيره اي دانشجويان انجام شد. به همين منظور 60 آزمودني با دامنه سني 19 تا 26 سال به صورت تصادفي به 5 گروه 12 نفري همگن شامل گروه هاي تمرين ذهني، تمرين بدني (تمرين ذهني + تمرين بدني)، (تمرين بدني + تمرين ذهني) و گروه كنترل تقسيم شدند. روش تحقيق از نوع نيمه تجربي بود. گروه ها غير از گروه كنترل تمرين ها را 20 جلسه، هر جلسه 20 بلوك 36 تكرار انجام دادند. برنامه تمريني گروه بدني به صورت بدني و گروه ذهني به صورت ذهني اجرا شد. برنامه تمريني گروه تركيب (ذهني + بدني) نخست به صورت ذهني و سپس به صورت بدني و گروه تركيب (بدني + ذهني) ابتدا بدني و سپس ذهني اجرا شد. گروه كنترل نيز بدون فعاليت در آزمايشگاه حضور داشتند. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش آماري كلموگروف – اسميرنوف، آزمون زوج ها، تحليل واريانس يكطرفه و آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه تمرين ذهني و بدني هر كدام به صورت مجزا بر كاهش زمان واكنش زنجيره اي اثر معني داري دارند كه در گروه بدني اين كاهش بارزتر بود. همچنين در گروه تركيب، اثر معني داري بر زمان واكنش زنجيره اي مشاهده شد كه كاهش زمان واكنش در گروه (ذهني + بدني) بيشتر بود.
 
كليد واژه: 
 
 

 نسخه قابل چاپ